تیلور «تد» اسکاودر، تنها استاد انسان‌شناسی کلتک در نیمه دوم قرن بیستم، در ۲۲ اکتبر در ۹۶ سالگی درگذشت. او در کلتک به تغییر مسیر بخش علوم انسانی به سوی پژوهش تمام‌عیار کمک کرد و پژوهش‌هایش درباره هزینه‌های اجتماعی و زیست‌محیطی سدهای بزرگ و جابه‌جایی اجباری، در سطح جهانی شناخته شد.
نکات کلیدی
- اسکاودر در سال ۱۹۶۴ به آنچه آن زمان «بخش علوم انسانی» بود پیوست و تا زمان بازنشستگی افتخاری در سال ۲۰۰۰ در HSS تدریس کرد.
- او از چهره‌های برجسته در مطالعه سدها و آوارگی جوامعِ درگیر توسعه حوضه‌های رودخانه‌ای بود.
- پژوهش او جوامع آسیب‌دیده را در چندین نسل و در آفریقا، هند، نپال، اردن، اندونزی، مالزی، فیلیپین، سری‌لانکا و ایالات متحده دنبال کرد.
- او در سال ۱۹۷۶ از بنیان‌گذاران «مؤسسه انسان‌شناسی توسعه» بود و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در «کمیسیون جهانی سدها» عضویت داشت.
- کلتک می‌گوید اسکاودر نخستین دریافت‌کننده سه‌باره جایزه آموزشی ASCIT بود و او و همسرش در سال ۲۰۲۱ کرسی «الیزا و تد اسکاودر در علوم اجتماعی» را بنیان گذاشتند.
میراث تد اسکاودر برای دانشجویان و استادان کلتک چه معنایی دارد؟
کارنامه اسکاودر نشان می‌دهد علوم انسانی و اجتماعی در کلتک می‌توانند هم بر سیاست‌گذاری بین‌المللی اثر بگذارند و هم بر یادگیری در کلاس. پژوهش او درباره سدها، جابه‌جایی و مطالعه بلندمدت جوامع، الگویی برای تحقیق‌هایی بود که به‌جای نگاه کوتاه‌مدت، پیامدهای چند دهه‌ای را دنبال می‌کنند.
برای دانشجویان و استادان HSS، پیام عملی این است که پژوهش در کلتک می‌تواند دانش عمیق را به پیامدهای عمومی پیوند بزند. اسکاودر درس‌هایی در انسان‌شناسی مقدماتی، انسان‌شناسی اجتماعی، جوامع کم‌درآمد جهان و سرنوشت مردمان بومی در جهانی‌سازی تدریس می‌کرد و هم‌زمان بدنه‌ای از پژوهش ساخت که در بحث‌های مربوط به پروژه‌های توسعه‌ای و هزینه‌های انسانی آن‌ها اثرگذار شد.
- تدریس و پژوهش او همچنان با تاریخ HSS به‌عنوان یک بخش پژوهش‌محور گره خورده است.
- کرسی نام‌دار او که در سال ۲۰۲۱ ایجاد شد، به حمایت از علوم اجتماعی در کلتک ادامه می‌دهد.
- کارنامه او نمونه‌ای از پژوهش میدانیِ بلندمدت و مرتبط با سیاست‌گذاری است.
اسکاودر چگونه انسان‌شناسی کلتک را تغییر داد؟
او به تغییر یک بخش آموزشی به نهادی پژوهش‌محور کمک کرد و در شکل‌گیری علوم اجتماعی در کلتک نقشی محوری داشت. کار او به تغییر نام بخش به «علوم انسانی و اجتماعی» در سال ۱۹۶۶ و ایجاد برنامه دکترای علوم اجتماعی در سال ۱۹۷۴ انجامید.
اسکاودر در سال ۱۹۶۴ به کلتک پیوست و تا سال ۲۰۰۰، زمانی که بازنشستگی افتخاری گرفت، ماند. همکارانش می‌گفتند او با درستکاری فکری، دقت تجربی و تعهد به آموزش شناخته می‌شد و پژوهش‌هایش بر پیامدهای بلندمدت سدسازی و جابه‌جایی اجباری جمعیت متمرکز بود.
چرا جابه‌جایی ناشی از سدسازی به کارِ زندگی او تبدیل شد؟
اسکاودر کار را با علاقه به مناطق کوهستانی آفریقا آغاز کرد، اما میدان‌پژوهی او با قوم گِوِمبه تونکو در آنچه امروز زامبیا است، مسیرش را به مطالعه جوامع آواره‌شده بر اثر پروژه‌های سدهای بزرگ تغییر داد. این پژوهش بعدتر به مصر، هند، چین، اندونزی، سری‌لانکا، لائوس و مناطق دیگر گسترش یافت.
او به‌تدریج به این نتیجه رسید که سدهای بزرگ، وقتی در بازه‌ای چندنسلی بررسی شوند، اغلب آسیب‌های جدی و ماندگار به جا می‌گذارند. یافته‌های او به حفظ زمین و معیشت در چند کشور کمک کرد و بر بحث‌های مهم درباره چگونگی ارزیابی پروژه‌های توسعه‌ای اثر گذاشت.
تد اسکاودر فراتر از پژوهش‌هایش که بود؟
اسکاودر در سال ۱۹۳۰ به دنیا آمد و در اسوارثمور، پنسیلوانیا بزرگ شد. او پیش از ورود به دانشگاه هاروارد، در آکادمی فیلیپس اگزتر تحصیل کرد. علاقه او به کوهنوردی و پرنده‌شناسی شناخته شده بود، در سال ۱۹۵۲ یک سفر اکتشافی در رشته‌کوه آلاسکا را هدایت کرد و بعدتر در مدرسه الهیات ییل درس خواند و سپس برای انسان‌شناسی به هاروارد بازگشت.
کلتک می‌گوید او همسرش را از دست داده بود و دخترش الیزا «لیدی» اسکاودر پیش از او درگذشته بود؛ او از دخترش آلیس تِیْثِر اسکاودر و سه نوه باقی مانده است.
