SAT این تابستان ۱۰۰ساله شد؛ یعنی یک قرن از نخستین آزمون آن در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ می‌گذرد. این آزمون از یک ارزیابی ۹بخشی ۹۷دقیقه‌ای به معیاری پرکاربرد در پذیرش دانشگاهی تبدیل شده است، اما دانشگاهها و پژوهشگران هنوز درباره این‌که نمره آزمون چه چیزی را درباره آمادگی علمی و فرصت‌های آموزشی داوطلبان نشان می‌دهد، اختلاف‌نظر دارند.
نکات کلیدی
- نخستین SAT در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ برای بیش از ۸۰۰۰ داوطلب برگزار شد.
- هاروارد از ۱۹۳۴ SAT را برای دانشجویان بورسیه به کار گرفت و از ۱۹۴۱ آن را برای همه متقاضیان الزامی کرد.
- اکنون بیش از ۲ میلیون دانش‌آموز هر سال SAT می‌دهند.
- پژوهشِ مورد استناد هاروارد نشان داد فرزندان ثروتمندترین ۱٪ خانواده‌های آمریکایی ۱۳ برابر بیشتر از فرزندان خانواده‌های کم‌درآمد نمره ۱۳۰۰ یا بالاتر در SAT یا ACT می‌گیرند.
SAT چگونه به آزمون مرکزی پذیرش دانشگاه تبدیل شد؟
SAT از طریق گسترش استفاده نهادی، از جمله در هاروارد، به جایگاه مرکزی در پذیرش دانشگاه رسید. College Board، نهادی غیرانتفاعی که در ۱۸۹۹ برای استانداردسازی پذیرش دانشگاهی شکل گرفت، نخستین SAT را در ۱۹۲۶ برگزار کرد؛ هاروارد بعدتر ابتدا آن را برای انتخاب بورسیه و سپس برای همه متقاضیان پذیرفت. این آزمون در دهه ۱۹۴۰ به استاندارد پذیرش دانشگاهی تبدیل شد.
در آغاز، SAT مخفف “Scholastic Aptitude Test” بود. نسخه نخست ۳۱۵ پرسش عمدتاً چندگزینه‌ای در ۹ زیرآزمون داشت و حوزه‌هایی مانند ریاضی، خواندن، منطق و قیاس‌ها را پوشش می‌داد. اندرو هو، استاد آموزش هاروارد، می‌گوید اثرگذاری این آزمون فقط به خودِ آزمون وابسته نبود، بلکه به این هم بستگی داشت که چه کسانی و برای چه هدفی از آن استفاده می‌کردند.
جیمز برایانت کنانت، رئیس هاروارد، و هنری چنسی، معاون دایرکتور امور بورسیه، از حامیان اولیه بودند. چنسی در ۱۹۳۴ این آزمون را به کنانت معرفی کرد تا دانشجویان بورسیه واجد شرایط شناسایی شوند. هو گفته است کنانت در آن، امکانی برای کشف استعداد در سراسر ایالات متحده می‌دید، فراتر از پسران مدارس آماده‌سازی.
در ۱۰۰ سال گذشته چه چیزهایی در SAT تغییر کرد؟
محتوا، نمره‌دهی و جایگاه SAT همگی تغییر کرده‌اند. یکی از تغییرات مهم پیش از قرن ۲۱ در ۱۹۹۵ رخ داد، زمانی که College Board نمره‌ها را بازمرکزگذاری کرد تا میانگین‌های دانش‌آموزی بهتر بازتاب داده شوند، زیرا دامنه استفاده از آزمون گسترش یافته بود. همان سال پرسش‌های ریاضیِ بازپاسخ هم معرفی شد تا بر حل مسئله به جای حدس‌زدن تأکید شود.
هو تغییرات دهه ۲۰۱۰ را به‌ویژه تعیین‌کننده می‌داند. آزمون بازطراحی و آشکارتر به‌عنوان معیاری برای آمادگی دانشگاه و شغل بازاریابی شد و تأکید بیشتری بر محتوایی یافت که دانش‌آموزان در دبیرستان می‌آموزند، نه معماها، بازی‌ها و پرسش‌های متمرکز بر واژگان. به گفته هو، فناوری هم در دهه‌های اخیر قالب‌هایی مانند پاسخ‌های کوتاه و مقاله را ممکن کرد.
با این حال، پرسش اصلی پیرامون این ارزیابی پابرجا مانده است: آیا یک آزمون واحد میتواند توانایی علمی را منصفانه بسنجد؟ تا ۱۹۳۸، آمادگی برای آزمون به کسب‌وکاری رو‌به‌رشد برای خانواده‌های ثروتمند تبدیل شده بود و ادعای این‌که آزمون قابل آموزش‌پذیری نیست را به چالش می‌کشید.
SAT در عمل برای دانش‌آموزان و متقاضیان چه معنایی دارد؟
برای متقاضیان، SAT فقط یکی از عناصر بررسی پذیرش است، نه تصویری کامل از توانایی. هو فرایند ارزیابی پذیرش را به «چهارپایهای پنجپا» تشبیه میکند که از نمرههای دبیرستان، فعالیتهای فوقبرنامه، انشاها، توصیهنامهها و نمره SAT یا ACT تشکیل می‌شود. منظور او این است که هر معیار میتواند بازتابی از دسترسی نابرابر به فرصت‌های آموزشی باشد.
بحث عدالت برای دانش‌آموزانِ مدارس کم‌منبع به‌ویژه مهم است. پژوهش Opportunity Insights که مدیران دانشگاهی به آن استناد کرده‌اند نشان داد با وجود شکاف‌های اجتماعی‌اقتصادی در نمره‌ها، آزمون‌های استاندارد می‌توانند به شناسایی دانش‌آموزان امیدوارکننده در همین مدارس کمک کنند. هاروارد در بخش عمده دوره همه‌گیری کووید-۱۹ سیاست بدون‌نیاز از آزمون داشت، اما در ۲۰۲۴ آن را تغییر داد.
راج چتی، مدیر Opportunity Insights، گفته است نامه‌های توصیه، فعالیتهای فوقبرنامه و انشاها می‌توانند بیش از نمرههای استاندارد مستعد سوگیری باشند. هو نیز استدلال میکند حذف نمرههای موجود میتواند به جای کاهش نابرابری، آن را بازتولید کند. در عین حال، او تأکید میکند که نمره‌ها بازتاب فرصت آموزشی در یک مقطع مشخص‌اند و باید فقط یکی از چند معیار در نظر گرفته شوند.
پرسش‌های متداول
اولین SAT چه زمانی برگزار شد؟
نخستین SAT در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ برای بیش از ۸۰۰۰ داوطلب برگزار شد. این آزمون در ابتدا Scholastic Aptitude Test نام داشت و ۳۱۵ پرسش عمدتاً چندگزینه‌ای در ۹ زیرآزمون داشت.
آیا SAT تنها معیار دانشگاهها در پذیرش است؟
خیر. SAT فقط یکی از اجزای یک بررسی گستردهتر است که میتواند نمرههای تحصیلی، فعالیتهای فوقبرنامه، انشاها و توصیهنامهها را هم شامل شود. اندرو هو این پنج مؤلفه را «چهارپایهای پنجپا» مینامد و در عین حال تأکید میکند که هر جزء میتواند پرسشهایی درباره عدالت و دسترسی ایجاد کند.
